channel:1 ––  talk with class 2018 – 05-07-2018 (tekst & foto's: Karlijn Vermeij)

 

talk:with

wim warrink

 

Wie zijn de kunstenaars die een mentortraject volgen bij about:blank? Waar zijn ze mee bezig en wat halen zij uit about:blank? Tussen nu en juni zullen we regelmatig een gesprek online zetten waarin al deze vragen met jullie worden gedeeld.

Met deze keer een gesprek met Wim Warrink in de Biotoop.

 

 

Wim Warrink (1983)

Academie Minerva, 2015

Mentor: SIGN (Marie-Jeanne Ameln & Ron Ritzerfeld)

www.wimwarrink.nl

 

KV: Het traject zit er bijna op, hoe heb je het beleefd?

WW: Dat is wel heel snel gegaan! Ik ben laatst nog geweest. Eigenlijk heb ik gewoon twee coaches. Dat is wel luxe. Ik heb zeker zes gesprekken gehad die minstens twee uur duurden, dus we hebben wel wat dingen kunnen bespreken. Ik kwam vooral met probleemstellingen. Met koffie en koekjes. Ik vertelde dan wat me dwarszat en wat ik meemaakte. Ik gooide het op tafel, daar moet je het maar mee doen. Ze hadden ook kunnen zeggen: ‘zoek het lekker zelf uit’, maar Marie-Jeanne en Ron hielpen mij allebei gewoon, ook al waren ze het niet altijd met elkaar eens. Het is wel prettig om dat zo te zien en mee te krijgen. Ik vroeg ze vooral om raad.

 

KV: Om wat voor soort zaken vroeg je hen raad?

WW: Voor een expositie bijvoorbeeld was het idee om een multiple te maken, een werk wat makkelijk verkocht kon worden voor een betaalbaar bedrag. Het werk dat ik maak is veel te groot, dus ik moest echt nadenken over wat ik moest doen voor de multiple. Ik had het idee om met mijn zandmachines in het landschap te staan en zand weg te spuiten. Dat was een onderzoek naar de juiste zandsoort voor mijn installaties. Van die actie zou ik een foto verkopen, van verschillende plekken waar ik heb gewerkt. Daar heb ik advies over gekregen bijvoorbeeld.

Marie-Jeanne en Ron hebben wel een zelfde soort visie, maar soms hebben ze wel een andere mening over zaken. Er is niet altijd één oplossing voor een probleem en het is mijn keuze welke kant ik op ga. Het is mooi dat ik van twee kanten advies krijg. Zij zijn twee verschillende karakters. Ron is toch wat rustiger en denkt er wat over na, en Marie-Jeanne is meer van: het er meteen uitknallen, ‘het is zoals het is’. Mijn karakter ligt veel meer bij dat van Marie-Jeanne, terwijl ik altijd probeer meer een Ron te zijn. Ik leg uit hoe mijn werk is ontstaan, terwijl ik eigenlijk alles op gevoel doe. Ik probeer altijd heel rationeel over te komen, maar mijn werk ontstaat eigenlijk heel intuïtief. Marie-Jeanne kan echt zeggen: daar moet je je niet mee bezig houden, je moet gewoon maken.

 

KV: Voor installaties als de Stellage van Pythagoras heb je best veel technische kennis nodig. Hoe weet jij dat soort dingen allemaal?

WW: Veel proberen en om me heen kijken, de hele tijd door. Daardoor heb ik veel informatie ingewonnen en opgeslagen. Op een bepaald moment kan ik daar gebruik van maken. Ik maak eigenlijk nooit tekeningen en ga direct aan het bouwen. Ik vraag gewoon aan de staalboer: hoeveel kilo kan een draad trekken? Dan weet ik hoeveel ik moet hebben. Elke keer word ik onderdeel van mijn werk, er is een soort dans aan de gang met die machines. Er kan wel van alles misgaan, mijn werk is heel risicovol. Daarom maak ik meer gebruik van motoren in plaats van spierkracht.

Ik ben gewoon heel nieuwsgierig hoe dingen werken. De constructies moeten wel blijven staan, dus de verhoudingen moeten juist zijn. De constructie is wel onderdeel van het beeld, maar het is minder essentieel dan de inhoud ervan. In die zin is de constructie een middel. Ik wil dat als je ernaar kijkt, je het begint te begrijpen en snapt hoe het is opgebouwd. Ik wil zo min mogelijk illusies in mijn werk. Wanneer ik mijn installaties exposeer, komen er vaak mensen naar me toe om tips te geven hoe het beter kan. Ik vind het heel leuk dat mensen gaan nadenken over wat ze zien en kunnen herleiden hoe het werkt. Dat betekent dat ze begrijpen waar ik mee bezig ben: gewoon doen en zelf oplossingen bedenken.

 

stellage van pythagoras

 

KV: Wat speelde er toen je je destijds aangemeld had voor het mentortraject van about:blank?

WW: Ik had al een tijd geen werk voor mezelf gemaakt en kreeg toen een expositie in SMAK, in Assen. Ik moest voor die expo wel nieuw werk hebben. Die driehoek van Pythagoras ben ik vorige zomer gaan maken. Ik was erg gemotiveerd om mijn eigen ding op te zetten. Die aanmelding was een mooie stok achter de deur om weer aan de slag te gaan. Ook begon ik in die tijd met studeren (aan de docentenopleiding van Minerva, red.).

Het kan nooit kwaad om twijfels over je werk bij iemand te droppen wanneer je er niet zeker over bent. De mentoren zijn net iets langer bezig dan jij en hebben andere inzichten opgedaan. Op de academie heb je docenten en studiegenoten waarmee je kunt praten, maar die vallen na het afstuderen weg. Het is moeilijk om dan kritisch te blijven, zowel naar eigen werk als naar dat van een ander. Om mensen om je heen te krijgen die wat van je werk vinden is dan heel belangrijk.

 

 

KV: Waarom heb je destijds voor SIGN als mentor gekozen?

WW: Omdat ik dacht: die Marie-Jeanne geeft me wel een klap voor m’n bek als ik om haar mening vraag. Er zijn niet zoveel mensen die recht voor z’n raap zijn. Het is juist hartstikke goed dat je iets niet goed vindt en dat je kunt beargumenteren waarom. En ik dacht dat Marie-Jeanne dat zou kunnen. En toen bleek dat Ron dat ook kon. Ik ben altijd op zoek naar kritische reflecties. Die krijg je niet zomaar. Er zijn maar een paar mensen met wie ik dat soort gesprekken heb. Soms zit je niet altijd op de mening van een ander te wachten, maar je moet wel dankbaar en blij zijn dat iemand het doet. Daarom is het van belang dat je mensen om je heen verzamelt met wie dit kan.

 

info@aboutaboutblank.info      www.facebook.com/aboutaboutblank     www.instagram.com/aboutaboutblank      met dank aan: kunstraad groningen